Archives april 2019

Huisje bouwen in de Drôme

Een huis bouwen in de Drôme. Dat heb ik nu al een paar keer mogen doen, en deze keer is denk ik de laatste. Alhoewel, je weet het niet.
In november is men gestart onder de bezielende leiding van “mijn” architect, en we zijn er bijna. Eind april. Niet gek qua doorlooptijd. We (ze) hebben 2 weken vertraging opgelopen wegens regen in december. Tot 15 mei mag iedereen nog klussen en dan… gaat het boetebeding in. Hier enige belevenissen in de tussentijd.

Arabisch
5 Marokkaanse mannen trekken de ruwbouw op. Ze spreken onderling berber, geloof ik, en ik heb al wat woordjes geleerd. Kauwa bijvoorbeeld, koffie die stijf staat van de suiker, dat ken ik nu wel. En als je goed luistert, hoor je ook Frans-Arabische termen. Le bled, bijvoorbeeld, dat is het geboortedorp of -land. Een uitdrukking die intussen alle Fransen hanteren.

Ze worden, naar mijn idee, helaas in onze contreien een beetje ondergewaardeerd. In elk geval is de relatie die wij hebben met deze heren heel hartelijk. We hebben samen pizza’s en veel kauwa genuttigd, ze helpen mij in de fase van inhuizen met sjouwwerk en we hebben afgesproken dat we de inwijding gaan vieren met een couscous-festijn, in juni. Mèt de echtgenotes, waarvan één mevrouw die couscous gaat klaar maken. Ik verheug me nu al. Intussen staat er een pand dat keurig gebouwd en solide is. Dat kan niet van elk pand op mijn lotissementje gezegd worden.

Les corps de métier
De kreet corps de métier is een samenvatting van alle vaklui die er aan een bouw te pas komen. De aannemer, de loodgieter, de plaquiste (gipswanden-plaatser, geen idee hoe dat heet in het Nederlands, later: na hulp van een Nederlandse vriendin: een stukadoor), de elektricien…
Weliswaar vraagt “mijn”  architect in zijn hoedanigheid van projectleider verschillende offertes aan, maar steeds weer komen ze uit op een zelfde ploegje. Ze kennen elkaar onderling zo goed dat ze een handje helpen en vooruit denken voor de ander. Voor de opdrachtgever betekent dat veel minder sores en vooral: het werkt gewoon in een prima sfeer. “Ik heb gisteren Bouzigues (de loodgieter, nooit aangeduid met zijn voornaam, altijd alleen met zijn achternaam) even gebeld”, dixit Rachid, de aannemer, “want als ie vandaag komt om X te doen, scheelt hem dat later 2 dagen boor- en vulwerk”. Dat is gewoon klasse, zeker voor Provençaalse begrippen.

Leidingen
Na de ruwbouw komen de leidingen. Ik geef het toe, deze mevrouw heeft qua elektra en ethernet nogal wat noten op haar zang, dus het was een spinnenweb, voordat de vloer dicht werd gegoten.

Leidingen lopen hier over de betonvloer, niet over muren, en worden afgedekt met een laag “chape”, een soort heilig moment. Als de chape komt heb je niets meer te vertellen, ofwel, kan er niets meer anders.

Hoofdleverancier
De firma Augier in Vaison is de leverancier van vrijwel alle materiaal, stenen, beton, gehuurde machines, zo ook van de ramen en deuren. Nee, dat is niet de goedkoopste, maar ze doen een behoorlijk goede klus. Ze houden voorraden als het even nog niet uitkomt om te leveren of op te halen.
Intussen weten ze daar vrij nauwkeurig wie “Madame Borg” is, van de tegelmevrouw tot en met de vloerenmeneer en de kozijnen/deuren-man.


Intussen liep er ook nog een order voor een aantal nieuwe luiken voor de Françonne. Die meneer, weer een andere, begreep na enige tijd pas dat hij met een tijdelijk tamelijk grote klant van doen heeft, want die luiken gaan op de bedrijfsnaam.
Gisteren, toen ik de vloerdelen op kwam halen, zag ik hun magazijn waar indrukwekkende kwantiteiten aan op naam gestelde spullen liggen. Ik begreep waarom ze sinds kort wel een einddatum stellen dat je je zooi moet ophalen.

Vloertje leggen

Vloertje leggen

Luchtdichttest
Het meest spectaculaire vond ik de luchtdichttest. Omdat ik nu bouw zijn de milieu-eisen natuurlijk weer een stuk scherper dan in pakweg 2004-2005. Het pand mag geen tochtplekken hebben. Hoe test je zoiets? Ze zetten de ruwbouw, de plaquiste plaatst isolatiemuren aan de binnenkant, de menuisier (timmerman, maar omdat het allemaal PVC-kozijnen en -ramen zijn, komt er geen timmerwerk aan te pas, wel in royale mate een kitspuit) plaatst alle deuren en ramen. Dat is het moment dat er een firma langskomt die met een grote ventilator in een buitendeuropening (met eromheen een soort rubber mat) de zaak onderdruk geeft. Hij trekt dan lucht uit het pand.

De plaquiste loopt daarna met die firma door het huis en met de hand voelen ze al waar er tochtplaatsen zijn. Dat wordt ook nog eens gemeten en gerapporteerd. Vervolgens mogen de loodgieter en de elektricien erin die naar hartelust gaten boren overal, ook in de buitenmuren… ja, milieu-eisen. Zij worden wel geacht die gaten ook weer netjes aan te smeren. Het eindrapport is een briefje wat de gemeente moet hebben om je huis “af” te verklaren. En vanaf dan mag je natuurlijk OGB betalen.

Belastingen
Typisch Frans dingetje: als je nieuwbouw overweegt zegt een architect of aannemer al gauw (wanneer zijn offerte een wat zuinige blik van de klant oplevert): “Houdt u er rekening mee dat u 2 jaar lang geen OGB hoeft te betalen?”. Dat is waar, en dat scheelt wel, maar… gedurende die 2 jaar krijg je wel een aanslag van de gemeente die taxes d’aménagement (inhuis-belasting) heet. En die is even hoog als de OGB. Ze zijn niet gek.
Nog een leuke taxe: de archeologie-tax. Elk nieuwbouwproject hier is daaraan onderworpen. Ook al komt er in de verste verte geen archeologische dienst langs, je bent die taxe verschuldigd. En het is ook weer niet zo’n bedrag waarvan je zegt, ach, nou ja, toe maar.

Buren
Ik woon straks in een buurtje. Met aan de ene kant het lotissement met 7 buren, van alle soorten samenstellingen, gezinnen en alleenstaanden, en aan de andere de épicerie met een terrasje waar je koffie kunt drinken, alsmede een groot blok sociale woningbouw. Mijn naaste buurman is blij met mij en mijn bouw, want zijn garage was nu niet bepaald 100% goed gefundeerd. Daar hebben wij wat aan gedaan, zeggen “mijn Arabes” dus trots. Die valt nu niet meer om!

Zelf ervaren?
Nee, u komt met vakantie, u bouwt hier niet en heeft geen plannen daartoe. Maar ik denk dat het wel leuk is om te weten hoe dat hier zo’n beetje in zijn werk gaat. Met allemaal verschillende bedrijfjes die u rond ziet scheuren in busjes en pick up vrachtwagentjes, met hun materiaal al dan niet netjes geordend in de laadbak.


De Notre Dame

Wat een schrik, als je net uit een mooie film in de bioscoop komt en je leest in een app-je van een dierbaar familielid: de Notre Dame staat in brand. Toegegeven, als eerste dacht ik aan een terroristische aanslag, zoiets als de Twin Towers, want dit wordt als net zo symbolisch voor Frankrijk beschouwd als de Towers voor de US. Maar dat leek me al snel te gortig.

Historische waarde
Het is in beginsel een zeer oud gebouw. In de 19e eeuw was het er zo belabberd aan toe dat het dreigde in te storten. Victor Hugo, ’s lands Harry Mulisch van die tijd, schreef er een roman over, Notre Dame de Paris, met Quasimodo en Esmeralda.

Later verfilmd door Disney in een mooie tekenfilm die ik vaak gezien heb met mijn dochter.

Restauratie 19e eeuw
Hugo slaagde er via zijn roman in de gemoederen te bewegen en fondsen te laten komen voor de restauratie. En van lieverlee staken anderen er geld in om de kathedraal nog meer te vergroten en verfraaien. De historische waarde is zeker groot, maar niet zo groot als die van de kathedralen van Reims en Chartres.

Culturele waarde
In de Notre Dame wemelt het van de schilderijen, monstransen en andere relikwieën, jazeker. Van de doornenkroon van Christus, die in dit geval in goud gegoten is, zijn er wereldwijd tenminste 10 in omloop. Het stuk van het kruis is er één van enorm vele, waarmee allicht zo’n honderdtal kruizen zouden kunnen worden vervaardigd. Het doet me altijd denken aan de in Aken (?) bewaarde schedel van Karel de Grote op 12-jarige leeftijd… Maar natuurlijk is het allemaal, al is het kitsch, toch ook wel kunst.

Toeristische waarde
Hier komen we aan de kern van het verhaal: wat is waarde? Per jaar miljoenen toeristen trekken, de Efteling zou ervan dromen. Ik niet, het is een tikje teveel, maar het is een enorm getal. Zou de Notre Dame er niet meer zijn, als beeldbepalend gebouw, dan kwamen er voorzeker minder Aziaten en Amerikanen op Parijs af.
Hele hordes zag ik aan mij voorbij trekken toen ik één (1) keer de Notre Dame heb bezocht, toch een must. Eerlijk gezegd was ik zo weer weg. Ik houd niet van massa’s. Maar niet alleen daarom: het enige wat me boeide was de rosace, het schitterende glas-in-lood raam tussen de twee torens.

En daarna ben ik heel snel de kelders onder de parvis Notre Dame in gedoken, naar de Romeinse opgravingen die daar te bekijken zijn. Ieder zijn meug!

Hoe er wordt gereageerd
Collega’s Fransen zijn natuurlijk geschokt. De meer sentimentelen onder ons vinden het een echt drama om het gebouw. Anderen, wat nuchterder, zien het als een heel vervelend incident, maar daar vinden we wel wat op. Nu de fondsen uit zekere kringen zo eenvoudig loskomen voelen weer anderen grote woede: “Zo, dus dit kan wel en als we een beetje loonsverhoging vragen, ho maar”. Helaas is die groep groot en groeiende. Helemaal ongelijk hebben ze ook niet. We hebben voldoende daklozen en minimumlijders om heel boos te worden als ineens families die puissant rijk zijn staan te dringen om te mogen doneren. Natuurlijk is dat puur uit eigenbelang, ik kan echt niet anders geloven.

Vuitton-tassen worden duur verkocht aan Aziaten, dus als die niet meer in zo groten getale komen heeft de firma LVMH een groot probleem. Ik zag de eerste prognose van dalende omzet daarvan al langskomen. Miljoenenverliezen dreigen. Ja, dan moet je wel ingrijpen.

Illusies
Sommige katho-Fransen menen dat die vrijgevigheid puur als investering in het geloof moet worden beschouwd. We kunnen elkaar veel wijs maken, maar dat is echt niet het geval. Anders dan in de 19e eeuw en daarvoor, hebben we het hier over puur economische “aflaten” en geen godsdienstige.

Zeut en zoer deur mekaar nemm’n
Na de gele hesjes, terroristische aanslagen die zijn ontstaan uit een zekere voedingsbodem en de vele stakingen overal hebben we nu dit aan de hakken. Never a dull moment. Of zoals de Tukker zegt: ie möt zeut en zoer deur mekaar nemm’n, zoet (een mooi land met eindeloos veel leuks om te ontdekken) en zuur (narigheid op allerlei manieren) zijn niet los te maken (proeven) van elkaar.

Zelf ervaren?
De Notre Dame is een monument dat je eens bezocht moet hebben. Maar gaat u ook vooral op zoek naar twee andere bijzondere dingen: het point zéro en het musée du Parvis Notre Dame.

Point zéro is een gouden bultje tussen de straatstenen vóór de Notre Dame waarvandaan àlle wegen in Frankrijk gemeten zijn. De gemeten afstand Paris-Bordeaux start dus hier. Het Musée du Parvis Notre Dame is heel interessant om te bezoeken omdat hier de allereerste bouwwerken van Parijs te zien zijn, met prachtige maquettes. Vaak zijn er ook fraaie tentoonstellingen.


Makelaardij: een dag van grote contrasten

Naast de gîtes- verhuur houd ik me ook bezig met makelaardij-werk. In Frankrijk gaat dat een beetje anders dan in Nederland. Ik werk voor een makelaar die een internationale markt bedient: mensen vanuit letterlijk de hele wereld die een huis in Frankrijk willen kopen of op de markt willen brengen komen bij ons. Leggett Immobilier is al 6 jaar op rij verkozen tot de beste makelaar van Frankrijk door de internationale cliëntele, dat zegt natuurlijk ook wel wat. Ik werk met plezier voor dit bedrijf. En gisteren was weer zo’n dag dat je denkt: wauw, zijn er grotere contrasten denkbaar?

Ochtend
We zijn vroeg gestart, want om half negen stond ik op de stoep van een nieuw huis om in de verkoop te nemen. Een net nieuw gebouwd pand in Nyons. Tegen de berg aan alsof het er altijd gestaan heeft.

Prachtig uitzicht over het Eygues-dal, geen inkijk, leuk zwembad, en net een home staging-proces achter de rug. Het was overigens de eerste keer dat ik home-staging meemaakte hier.

Nou, de foto’s spreken voor zich! Alles was bijzonder professioneel aangepakt door de eigenaren. Het gras keurig gemaaid, het huis optimaal schoon en modern ingericht. Leggett’s en mijn inbreng zou de eerste ervaring zijn voor deze aanbieders, maar ze denken dat ze me vaker gaan vragen voor projecten, want ze doen dit bouwwerk meer. En de internationale cliëntele, die in eerste instantie altijd lijkt te komen voor “vieilles pierres”(oude stenen) haakt vrijwel altijd af als ze zien hoe donker dergelijke echte Provencaalse huizen zijn. En gaat op zoek naar een moderner pand, zorgeloos, 10 jaar garantie etc.
Ik geef toe: ik hoor eigenlijk niet mijn mening te geven over een pand, maar dit is echt een beauty. Dat zegt echter helemaal niets, helaas, want mijn smaak is niet die van de koper. Maar goed, enthousiasme is ook iets.

Laat in de ochtend
Een tweede afspraak, dit keer in het dorp Les Pilles. Een mevrouw die haar dorpswoning wil verkopen. Liggend aan de doorgaande weg in Les Pilles, waar al het (vracht)verkeer overheen rijdt tussen Gap en Nyons.

De enige “buitenkant” is een balkon van 7m², boven die weg, wel te verstaan. Binnen een keurig bijgehouden huis, ik zie ze wel eens anders, maar, zoals dat hier altijd gaat met dorpswoningen, veel trappen en weinig licht. Wat moet je daar nu van denken? Dat is alle zeilen bijzetten om met de bijzonder aardige mevrouw mee te denken: wat kun je hiervan maken? Een prachtig dakterras met bergzicht aan de andere kant, ah oui, zeer zeker. Beneden in de voormalige smederij is ruimte voor een fietsenwinkel of iets dergelijks. Waarom niet? Out of the box denken, dat is vaak mijn rol in deze.

In de middag
Ook in Les Pilles, ik was er toch!, even een Te koop Leggett-bord ophangen op een nieuw in de catalogus verschenen pand.

Een renovatieproject aan de Eygues, kan iets heel moois worden en kost nagenoeg niets. Zo’n te koop bord is een onderhandelingsproces. Vaak is het niet zinvol, want geen mens komt erlangs, maar in dit geval zeer zeker wel. Het pand ligt namelijk aan een veel gebruikte fietsroute.

Later in de middag
Fotoverwerking van de dag. Voordat de handtekening onder het verkoopcontract staat kies ik ervoor alleen de gemaakte foto’s te uploaden en het allernoodzakelijkste in ons, overigens perfecte, systeem te zetten om het mandaat te kunnen genereren. Hoe vaak het me al niet is overkomen, zoals twee weken geleden, dat een verkoper aardig is, meedenkt, meewerkt etc., en NOOIT meer iets van zich laat horen… Dus geen energie verspillen, dat is erg belangrijk hier. Wat die bewuste verkoper bezielt, ik weet het helaas niet. Ziet hij ervan af? Geen probleem maar ZEG dat dan even. Nee hoor, zo is de Provence niet. Je zegt gewoon niets meer. Ook niet nadat je tweemaal daags gedurende een week voicemails hebt ontvangen met het vriendelijke verzoek om even terug te bellen, want er is iets niet duidelijk. Dat is niet altijd makkelijk om te snappen voor een “Nordique” zoals ik.

Dubai en Canada
Een mevrouw uit Dubai, die terugkeert naar Frankrijk, wil meer informatie over een pand in Vaison. Even skypen dus: wat zoekt u precies? Waar? Interessant gesprek, ze komt langs in mei.
Een meneer uit Canada is ideeën aan het ontwikkelen omtrent een condo met B&B aan de Côte d’Azur. Volgend jaar te openen. Dat is nogal ambitieus, zeker omdat zijn vraag aan mij ging over een pand in Cairanne en dat niets van doen heeft met de Côte d’Azur, want dat is 4 uur rijden verderop. Canada is groot, maar hier is dat een grote afstand. Hij heeft een budget van 2 miljoen, dat lijkt heel wat, maar aan de Côte d’Azur worden ze pas boven de 5 miljoen enthousiast. Oh ja, er is een leuk hotelletje te koop in zijn zoekgebied, St Tropez, 3 sterren, 12 miljoen euro. Nog even sparen en et oui, nog even een paar keer Frankrijk bezoeken, om te weten wat waar nou eigenlijk ligt.

Gisteravond
Onze projectontwikkelaar pakt door, hij heeft het contract al elektronisch getekend. Ok, dat is dan even aanpakken voor mij, want dan gaat de advertentie snel on line. Zeker als het weekend aanbreekt is het belangrijk om een goede beurt te maken voor de zoekende cliëntele. Dus foto’s bewerken, teksten schrijven in het Frans en in het Engels. Om 20 uur is alles af en zijg ik voor het journaal neer.

De mevrouw in Les Pilles doet er iets langer over om te tekenen, dan staat er alweer een mentale notitie dat ik haar dinsdag uiterlijk even bel: zijn er nog vragen?

En het werk hier
Nevertheless gaat het voor de gîtes ook gewoon door. De bedden zijn vandaag door lieve en sterke vrienden uit de gîtes gehaald en de nieuwe kunnen nu worden opgebouwd. Weer een stapje!

Zelf ervaren?
Wie een huis wil kopen in Frankrijk doet er eigenlijk heel goed aan om eerst eens te huren op verschillende plaatsen. Dat is de beste manier om te leren waar het prettig toeven is. Zo zou ik Tulette ernstig ontraden wegens de Mistral. Die is er niet altijd, maar àls ie er is… Ik verkies dan ook om huizen in Tulette die te koop zijn ietwat links te laten liggen, tenzij het erbij staat dat het huis op een beschut plekje ligt.