Op de fiets, lekker eten en drinken, de streek ontdekken op een andere manier

Een geweldige ervaring, fietsen op een elektrische fiets onder begeleiding van Pascal, die de regio op zijn duimpje kent. Ik wilde hier altijd al graag fietsen maar het is anders dan in Nederland, zelfs bij het tegen de wind in trappen. Menig heuveltje of zelfs cols kom je tegen. Niets voor mij, dacht ik tot gisteren. Bovendien doe ik dat dan weer te weinig wegens tijdgebrek om een goede conditie op te bouwen, dus een elektrische fiets, die goed moet worden onderhouden is een noodzaak. Die optie valt af, te duur en te omslachtig. En last but not least ken ik de streek goed qua autorijden, maar de fietswegen hier ken ik nagenoeg niet.

Pascal
En toen kwam Pascal uit Mirabel. Met keurig onderhouden en prima fietsen van Neomouv, met helmpjes (oh ja, die moesten ook nog) en handige fiets/rugzakken om je waterflessen in te kunnen doen. Met zijn kennis van hoe je dat het beste kunt doen, elektrisch fietsen, waar we heengaan vandaag en “wat kun je aan”. In één woord: fantastisch!

Vertrekpunt
Voor de vrijdagochtend staat voor Pascal altijd de route Vaison-Propriac op het programma. Elke dag doet hij een andere route. Onze groep van onbekende deelnemers verzamelde rond 8.30 uur bij de Intersport in Vaison. We waren met totaal 8 mensen, een ideale groepsgrootte. De niveaus en de ervaring liepen nogal uiteen, maar ook dat kon de pret absoluut niet drukken. We kregen de helmpjes aangereikt, hij maakte de fietsen in orde en we mochten even een proefritje maken op de parkeerplaats. Even wennen, maar eigenlijk een fluitje van een cent. We kregen wat instructies (wanneer wat te doen met het “matos”, de uitrusting) en hoppa, daar gingen we. Pascal spreekt trouwens ook Engels.

Onderweg
Ons clubje was enthousiast en kon zelfs een flinke omweg aan. Via Saint Romain en Viennois naar Mollans sur Ouvèze, wat een prachtige natuur ! Langs de rivieren de Toulourenc en de Ayguesmarse, waar ik nog nooit van had gehoord, na 24 jaar veelvuldig in deze contreien te hebben gewandeld en gereden.

Heerlijke schaduwwegen, platte stukken, heuvels… In Mollans even de flessen vullen bij de fontein, want intussen was het wel tegen de 30 graden geworden. Gek genoeg merk je daar op die fiets niet zoveel van. Door naar Prop(r)iac. Dan hoor je Pascal zeggen (tijdens één van de kleine rustpauzes): “Jullie kunnen dit aan, we gaan de col van Propriac doen”. Dan voel je je toch stiekem een beetje trots: ik heb al weet ik hoe lang niet meer op een fiets gezeten voor een toertocht (afgezien van een rit in juni door de Nijmeegse omgeving) en we “mogen” een col trekken. Wauw… nog nooit gedaan!

Propiac
Propiac-les-Bains is een voormalig kuuroord. Er wordt nog steeds water van de bron La Française gebotteld. Heerlijk water, dat gelukkig op zijn route naar beneden wel ontzwaveld aankomt in je flesje.

De col bedwingen in zijn 1 en met de motor op 3 en jawel… prima gelukt! Wat een prachtige weg naar boven.

Naar het eindpunt
Vanaf die col is het één hele lange afdaling naar Faucon (even brood halen bij Hélène), Puyméras, Saint Romain en Viennois en tenslotte weer Vaison. Zalig. De beloning voor toch wel hard werken. Afdalen vraagt óók technisch inzicht, zo leerde ik, maar het ging prima.

Aanbod voor gasten
Ik heb besloten Pascal’s fietstochten aan te prijzen in onze gîtes-marketing. Ze zijn voor iedereen, ook kinderen, prima te doen. Maar niet alleen dat.

Tevens gaan we de culinaire kunsten van mijn buurvrouw, Kathy, inzetten voor u.  Zij kan op afroep maaltijden verzorgen voor onze gasten. Ze is ook kok aan huis en kan kookles geven. Kathy gaat speciaal voor ons Engelse les nemen en een website maken. Ze verstaat Engels en gaat het nu leren spreken. Ze is nu al te vinden op Facebook.

En dan hebben we nog een proef te doen, namelijk met Corinne. Oftewel Coco. Zij organiseert met Youpi tours in een Citroën Diane (of een personenbusje bij meerdere deelnemers) vanuit Mirabel toertochten naar de absoluut mooiste plekjes van onze streek waar ze picknicks houdt of locale heerlijkheden aanbiedt. Ik ben razend nieuwsgierig! Binnenkort meer hierover.

Zelf ervaren?
Ja, je kunt met je team naar de Veluwe voor de heidagen. Is niets mis mee. Maar je kunt ook naar La Françonne gaan voor workshops, heidagen, seminars, trainingen. Genieten van het zwembad, de prima accommodatie (tot 11 personen hebben elk een eigen kamer) en tussen de bedrijven door gebruik maken van heerlijke maaltijden van Kathy, een dagje toeren met Pascal (gegarandeerd de Ventoux-top halen met hem!!) en eventueel kunnen niet-deelnemende partners mee om te genieten van Corinne’s wijsheid met betrekking tot wat de regio te bieden heeft. In La Source, ons huis op het terrein van La Françonne, net naast het zwembad, is een grote woonkamer van 44m² waar de eventuele vergaderingen van het team plaats kunnen vinden. Of op het enorme terras natuurlijk, met zicht op de Mont Ventoux.

Voor u en uw gezin kunnen de genoemde Pascal, Kathy en Corinne ook hele leuke activiteiten voorstellen, allemaal op maat.


Lavendel

Het is weer die tijd van het jaar, that time of year: de lavendel bloeit overal hier. Prachtige kleuren, mooie vormen, het is één groot feest. En het mooie is, voor wie dit blog volgt, ik ga een best kept secret met u delen. Ik ben benieuwd of u dat op prijs stelt! 🙂

Waar vind je lavendel?
Lavendel groeit eigenlijk alleen maar boven de 600 meter en wij zitten daarvoor te laag. Dus wat er in onze buurt groeit en bloeit heet geen lavendel maar “lavandin”. Een Provencaal zal je dus altijd corrigeren als je het over lavendel hebt. Maar is dat verschil nou zo enorm? Het hangt ervan af vanuit welke hoek je dat bekijkt. Echte lavendel is sterker qua geur en blijft langer lekker ruiken als je het verwerkt in zakjes, olie, of zomaar op een schaal ter decoratie. Lavandin is echter goedkoper en is met een beetje onderhoud bijna net zo lang bruikbaar te houden als lavendel. Vooral maakt het qua aanblik weinig uit of je lavendel of lavandin ziet.

Onderhoud van lavandin
De truc is om het zakje lavandin met regelmaat te kneden, dan komt er weer een tijdje geur af. En naar het schijnt is een druppel lavandin olie ook voldoende om de geur weer op te roepen. Simpel dus.
Gebruik in linnenkasten wordt sterk aangeraden. Het houdt motten op afstand en het wasgoed ruikt zalig.

The best kept secret
Natuurlijk dendert al het toerisme naar Sault en omgeving, of nog verder, richting Manosque voor het bewonderen van fraaie lavendelvelden. Ik heb al honderden foto’s van hetzelfde veld gezien nabij Sault.

Maar die plaats is dus overbevolkt geraakt. Toeristenbussen met Japanners en Chinezen, bruidjes in het veld lavendel, dat werk… Ik weet niet hoe het u vergaat, maar mij bevalt dat helemaal niet.
Bij ons echter, tussen Vinsobres en Valréas bijvoorbeeld, kun je minstens zoveel lavendel zien en fotograferen, genieten van de heerlijke geur, de prachtige omringende kleuren van bloeiende brem, oleanders… één groot feest voor het oog en voor de neus. Vlakbij en onder onze neus, minstens zo prachtig! Ssssst, niet teveel over praten…

Zelf ervaren?
Kom vanuit onze gîtes (op 5km van Vinsobres, de start van uw persoonlijke lavendelroute) per fiets, auto of zelfs te voet genieten van deze pracht. Als u uw mobiele telefoon gebruikt om het te fotograferen moet u die alleen niet naast maar in uw rugzak steken, zoals ik deed. Gelukkig vond ik hem per “zoek mijn Iphone” terug! Bradend in de zon, maar heel, mèt de mooiste foto van het jaar netjes bewaard.


La Source – het huis is helemaal klaar!

Ja, het was even stil op het front in Mirabel aux Baronnies. De hele maand mei is besteed aan het inpakken, verhuizen, uitpakken van vele spullen uit het huis op het terrein van Gîtes la Françonne. Alles is goed aangekomen in Vinsobres waar ik nu woon.
De tweede stap was het op orde brengen van het huis in Mirabel voor de verhuur, die intussen ook al is gestart. Een vriend uit Nederland heeft proef gedraaid en was erg tevreden!
Vandaag kon ik de nieuwe foto’s voor de website maken. Hier is het resultaat.

Komt u binnen!

Dit is de entrée hall van het huis geworden. Links is de toegang naar 3 slaapkamers, de badkamer en de WC.

En op deze foto ziet u de doorgang naar de woonkamer en het terras, en boven de toegang tot de 2 slaapkamers daar.

Slaapkamer 1: begane grond

Met een lekker lang 2-persoons bed (2m10) en zicht op de kerktoren. De inbouwkast biedt plaats aan heel veel bagage.

Slaapkamer 2: begane grond

Wakker worden met zicht op de Mont Ventoux, kan het leuker? En een lekker eigen terras om je ontbijtje te eten.

Slaapkamer 3: begane grond

Deze slaapkamer ligt op het noorden en blijft relatief lang koel in de zomer. Maar als het te warm wordt is er de plafondventilator.

Badkamer: begane grond

Mooi ruim met een douche, ligbad en een dubbele wastafel.

Slaapkamer 4: eerste verdieping

2 aparte bedden die natuurlijk tegen elkaar aan gezet kunnen worden indien gewenst. Ruimte zat. Zicht op de tuin en de Mont Ventoux.

Slaapkamer 5: eerste verdieping

Ook zicht op de Mont Ventoux en de wijngaarden. Met een douchekabine en een dubbele wastafel.

Het woongedeelte
De woonkamer met open haard (ook met Kerst en Oud&Nieuw zijn wij open). Er is TV via internet en een DVD-speler.

De keuken
Van alle gemakken voorzien.

Buiten

Loungen, lunchen, ontbijtje, een lekker boek lezen, spelletjes doen… met altijd dat prachtige vrije uitzicht op de omgeving.

Zwembad
Als we nu toch bezig zijn met foto’s maken, dan ook maar weer eens een rondje zwembad. Dat ligt net naast het huis.

Zelf ervaren?
Het kan nog deze zomer. We hebben zelfs een last minute aanbieding van 30 juni tot 13 juli! Kijk snel op onze website www.franconne.com voor het tarief. U bent van harte welkom!
En vervolgens is het huis het hele jaar door te huur. 10 personen kunnen er terecht. Komt u vooral eens genieten van deze prachtplek. Ook geschikt voor familiefeestjes, fietsgroepen, wandelclubs etc.


Huisje bouwen in de Drôme

Een huis bouwen in de Drôme. Dat heb ik nu al een paar keer mogen doen, en deze keer is denk ik de laatste. Alhoewel, je weet het niet.
In november is men gestart onder de bezielende leiding van “mijn” architect, en we zijn er bijna. Eind april. Niet gek qua doorlooptijd. We (ze) hebben 2 weken vertraging opgelopen wegens regen in december. Tot 15 mei mag iedereen nog klussen en dan… gaat het boetebeding in. Hier enige belevenissen in de tussentijd.

Arabisch
5 Marokkaanse mannen trekken de ruwbouw op. Ze spreken onderling berber, geloof ik, en ik heb al wat woordjes geleerd. Kauwa bijvoorbeeld, koffie die stijf staat van de suiker, dat ken ik nu wel. En als je goed luistert, hoor je ook Frans-Arabische termen. Le bled, bijvoorbeeld, dat is het geboortedorp of -land. Een uitdrukking die intussen alle Fransen hanteren.

Ze worden, naar mijn idee, helaas in onze contreien een beetje ondergewaardeerd. In elk geval is de relatie die wij hebben met deze heren heel hartelijk. We hebben samen pizza’s en veel kauwa genuttigd, ze helpen mij in de fase van inhuizen met sjouwwerk en we hebben afgesproken dat we de inwijding gaan vieren met een couscous-festijn, in juni. Mèt de echtgenotes, waarvan één mevrouw die couscous gaat klaar maken. Ik verheug me nu al. Intussen staat er een pand dat keurig gebouwd en solide is. Dat kan niet van elk pand op mijn lotissementje gezegd worden.

Les corps de métier
De kreet corps de métier is een samenvatting van alle vaklui die er aan een bouw te pas komen. De aannemer, de loodgieter, de plaquiste (gipswanden-plaatser, geen idee hoe dat heet in het Nederlands, later: na hulp van een Nederlandse vriendin: een stukadoor), de elektricien…
Weliswaar vraagt “mijn”  architect in zijn hoedanigheid van projectleider verschillende offertes aan, maar steeds weer komen ze uit op een zelfde ploegje. Ze kennen elkaar onderling zo goed dat ze een handje helpen en vooruit denken voor de ander. Voor de opdrachtgever betekent dat veel minder sores en vooral: het werkt gewoon in een prima sfeer. “Ik heb gisteren Bouzigues (de loodgieter, nooit aangeduid met zijn voornaam, altijd alleen met zijn achternaam) even gebeld”, dixit Rachid, de aannemer, “want als ie vandaag komt om X te doen, scheelt hem dat later 2 dagen boor- en vulwerk”. Dat is gewoon klasse, zeker voor Provençaalse begrippen.

Leidingen
Na de ruwbouw komen de leidingen. Ik geef het toe, deze mevrouw heeft qua elektra en ethernet nogal wat noten op haar zang, dus het was een spinnenweb, voordat de vloer dicht werd gegoten.

Leidingen lopen hier over de betonvloer, niet over muren, en worden afgedekt met een laag “chape”, een soort heilig moment. Als de chape komt heb je niets meer te vertellen, ofwel, kan er niets meer anders.

Hoofdleverancier
De firma Augier in Vaison is de leverancier van vrijwel alle materiaal, stenen, beton, gehuurde machines, zo ook van de ramen en deuren. Nee, dat is niet de goedkoopste, maar ze doen een behoorlijk goede klus. Ze houden voorraden als het even nog niet uitkomt om te leveren of op te halen.
Intussen weten ze daar vrij nauwkeurig wie “Madame Borg” is, van de tegelmevrouw tot en met de vloerenmeneer en de kozijnen/deuren-man.


Intussen liep er ook nog een order voor een aantal nieuwe luiken voor de Françonne. Die meneer, weer een andere, begreep na enige tijd pas dat hij met een tijdelijk tamelijk grote klant van doen heeft, want die luiken gaan op de bedrijfsnaam.
Gisteren, toen ik de vloerdelen op kwam halen, zag ik hun magazijn waar indrukwekkende kwantiteiten aan op naam gestelde spullen liggen. Ik begreep waarom ze sinds kort wel een einddatum stellen dat je je zooi moet ophalen.

Vloertje leggen

Vloertje leggen

Luchtdichttest
Het meest spectaculaire vond ik de luchtdichttest. Omdat ik nu bouw zijn de milieu-eisen natuurlijk weer een stuk scherper dan in pakweg 2004-2005. Het pand mag geen tochtplekken hebben. Hoe test je zoiets? Ze zetten de ruwbouw, de plaquiste plaatst isolatiemuren aan de binnenkant, de menuisier (timmerman, maar omdat het allemaal PVC-kozijnen en -ramen zijn, komt er geen timmerwerk aan te pas, wel in royale mate een kitspuit) plaatst alle deuren en ramen. Dat is het moment dat er een firma langskomt die met een grote ventilator in een buitendeuropening (met eromheen een soort rubber mat) de zaak onderdruk geeft. Hij trekt dan lucht uit het pand.

De plaquiste loopt daarna met die firma door het huis en met de hand voelen ze al waar er tochtplaatsen zijn. Dat wordt ook nog eens gemeten en gerapporteerd. Vervolgens mogen de loodgieter en de elektricien erin die naar hartelust gaten boren overal, ook in de buitenmuren… ja, milieu-eisen. Zij worden wel geacht die gaten ook weer netjes aan te smeren. Het eindrapport is een briefje wat de gemeente moet hebben om je huis “af” te verklaren. En vanaf dan mag je natuurlijk OGB betalen.

Belastingen
Typisch Frans dingetje: als je nieuwbouw overweegt zegt een architect of aannemer al gauw (wanneer zijn offerte een wat zuinige blik van de klant oplevert): “Houdt u er rekening mee dat u 2 jaar lang geen OGB hoeft te betalen?”. Dat is waar, en dat scheelt wel, maar… gedurende die 2 jaar krijg je wel een aanslag van de gemeente die taxes d’aménagement (inhuis-belasting) heet. En die is even hoog als de OGB. Ze zijn niet gek.
Nog een leuke taxe: de archeologie-tax. Elk nieuwbouwproject hier is daaraan onderworpen. Ook al komt er in de verste verte geen archeologische dienst langs, je bent die taxe verschuldigd. En het is ook weer niet zo’n bedrag waarvan je zegt, ach, nou ja, toe maar.

Buren
Ik woon straks in een buurtje. Met aan de ene kant het lotissement met 7 buren, van alle soorten samenstellingen, gezinnen en alleenstaanden, en aan de andere de épicerie met een terrasje waar je koffie kunt drinken, alsmede een groot blok sociale woningbouw. Mijn naaste buurman is blij met mij en mijn bouw, want zijn garage was nu niet bepaald 100% goed gefundeerd. Daar hebben wij wat aan gedaan, zeggen “mijn Arabes” dus trots. Die valt nu niet meer om!

Zelf ervaren?
Nee, u komt met vakantie, u bouwt hier niet en heeft geen plannen daartoe. Maar ik denk dat het wel leuk is om te weten hoe dat hier zo’n beetje in zijn werk gaat. Met allemaal verschillende bedrijfjes die u rond ziet scheuren in busjes en pick up vrachtwagentjes, met hun materiaal al dan niet netjes geordend in de laadbak.


De Notre Dame

Wat een schrik, als je net uit een mooie film in de bioscoop komt en je leest in een app-je van een dierbaar familielid: de Notre Dame staat in brand. Toegegeven, als eerste dacht ik aan een terroristische aanslag, zoiets als de Twin Towers, want dit wordt als net zo symbolisch voor Frankrijk beschouwd als de Towers voor de US. Maar dat leek me al snel te gortig.

Historische waarde
Het is in beginsel een zeer oud gebouw. In de 19e eeuw was het er zo belabberd aan toe dat het dreigde in te storten. Victor Hugo, ’s lands Harry Mulisch van die tijd, schreef er een roman over, Notre Dame de Paris, met Quasimodo en Esmeralda.

Later verfilmd door Disney in een mooie tekenfilm die ik vaak gezien heb met mijn dochter.

Restauratie 19e eeuw
Hugo slaagde er via zijn roman in de gemoederen te bewegen en fondsen te laten komen voor de restauratie. En van lieverlee staken anderen er geld in om de kathedraal nog meer te vergroten en verfraaien. De historische waarde is zeker groot, maar niet zo groot als die van de kathedralen van Reims en Chartres.

Culturele waarde
In de Notre Dame wemelt het van de schilderijen, monstransen en andere relikwieën, jazeker. Van de doornenkroon van Christus, die in dit geval in goud gegoten is, zijn er wereldwijd tenminste 10 in omloop. Het stuk van het kruis is er één van enorm vele, waarmee allicht zo’n honderdtal kruizen zouden kunnen worden vervaardigd. Het doet me altijd denken aan de in Aken (?) bewaarde schedel van Karel de Grote op 12-jarige leeftijd… Maar natuurlijk is het allemaal, al is het kitsch, toch ook wel kunst.

Toeristische waarde
Hier komen we aan de kern van het verhaal: wat is waarde? Per jaar miljoenen toeristen trekken, de Efteling zou ervan dromen. Ik niet, het is een tikje teveel, maar het is een enorm getal. Zou de Notre Dame er niet meer zijn, als beeldbepalend gebouw, dan kwamen er voorzeker minder Aziaten en Amerikanen op Parijs af.
Hele hordes zag ik aan mij voorbij trekken toen ik één (1) keer de Notre Dame heb bezocht, toch een must. Eerlijk gezegd was ik zo weer weg. Ik houd niet van massa’s. Maar niet alleen daarom: het enige wat me boeide was de rosace, het schitterende glas-in-lood raam tussen de twee torens.

En daarna ben ik heel snel de kelders onder de parvis Notre Dame in gedoken, naar de Romeinse opgravingen die daar te bekijken zijn. Ieder zijn meug!

Hoe er wordt gereageerd
Collega’s Fransen zijn natuurlijk geschokt. De meer sentimentelen onder ons vinden het een echt drama om het gebouw. Anderen, wat nuchterder, zien het als een heel vervelend incident, maar daar vinden we wel wat op. Nu de fondsen uit zekere kringen zo eenvoudig loskomen voelen weer anderen grote woede: “Zo, dus dit kan wel en als we een beetje loonsverhoging vragen, ho maar”. Helaas is die groep groot en groeiende. Helemaal ongelijk hebben ze ook niet. We hebben voldoende daklozen en minimumlijders om heel boos te worden als ineens families die puissant rijk zijn staan te dringen om te mogen doneren. Natuurlijk is dat puur uit eigenbelang, ik kan echt niet anders geloven.

Vuitton-tassen worden duur verkocht aan Aziaten, dus als die niet meer in zo groten getale komen heeft de firma LVMH een groot probleem. Ik zag de eerste prognose van dalende omzet daarvan al langskomen. Miljoenenverliezen dreigen. Ja, dan moet je wel ingrijpen.

Illusies
Sommige katho-Fransen menen dat die vrijgevigheid puur als investering in het geloof moet worden beschouwd. We kunnen elkaar veel wijs maken, maar dat is echt niet het geval. Anders dan in de 19e eeuw en daarvoor, hebben we het hier over puur economische “aflaten” en geen godsdienstige.

Zeut en zoer deur mekaar nemm’n
Na de gele hesjes, terroristische aanslagen die zijn ontstaan uit een zekere voedingsbodem en de vele stakingen overal hebben we nu dit aan de hakken. Never a dull moment. Of zoals de Tukker zegt: ie möt zeut en zoer deur mekaar nemm’n, zoet (een mooi land met eindeloos veel leuks om te ontdekken) en zuur (narigheid op allerlei manieren) zijn niet los te maken (proeven) van elkaar.

Zelf ervaren?
De Notre Dame is een monument dat je eens bezocht moet hebben. Maar gaat u ook vooral op zoek naar twee andere bijzondere dingen: het point zéro en het musée du Parvis Notre Dame.

Point zéro is een gouden bultje tussen de straatstenen vóór de Notre Dame waarvandaan àlle wegen in Frankrijk gemeten zijn. De gemeten afstand Paris-Bordeaux start dus hier. Het Musée du Parvis Notre Dame is heel interessant om te bezoeken omdat hier de allereerste bouwwerken van Parijs te zien zijn, met prachtige maquettes. Vaak zijn er ook fraaie tentoonstellingen.


Makelaardij: een dag van grote contrasten

Naast de gîtes- verhuur houd ik me ook bezig met makelaardij-werk. In Frankrijk gaat dat een beetje anders dan in Nederland. Ik werk voor een makelaar die een internationale markt bedient: mensen vanuit letterlijk de hele wereld die een huis in Frankrijk willen kopen of op de markt willen brengen komen bij ons. Leggett Immobilier is al 6 jaar op rij verkozen tot de beste makelaar van Frankrijk door de internationale cliëntele, dat zegt natuurlijk ook wel wat. Ik werk met plezier voor dit bedrijf. En gisteren was weer zo’n dag dat je denkt: wauw, zijn er grotere contrasten denkbaar?

Ochtend
We zijn vroeg gestart, want om half negen stond ik op de stoep van een nieuw huis om in de verkoop te nemen. Een net nieuw gebouwd pand in Nyons. Tegen de berg aan alsof het er altijd gestaan heeft.

Prachtig uitzicht over het Eygues-dal, geen inkijk, leuk zwembad, en net een home staging-proces achter de rug. Het was overigens de eerste keer dat ik home-staging meemaakte hier.

Nou, de foto’s spreken voor zich! Alles was bijzonder professioneel aangepakt door de eigenaren. Het gras keurig gemaaid, het huis optimaal schoon en modern ingericht. Leggett’s en mijn inbreng zou de eerste ervaring zijn voor deze aanbieders, maar ze denken dat ze me vaker gaan vragen voor projecten, want ze doen dit bouwwerk meer. En de internationale cliëntele, die in eerste instantie altijd lijkt te komen voor “vieilles pierres”(oude stenen) haakt vrijwel altijd af als ze zien hoe donker dergelijke echte Provencaalse huizen zijn. En gaat op zoek naar een moderner pand, zorgeloos, 10 jaar garantie etc.
Ik geef toe: ik hoor eigenlijk niet mijn mening te geven over een pand, maar dit is echt een beauty. Dat zegt echter helemaal niets, helaas, want mijn smaak is niet die van de koper. Maar goed, enthousiasme is ook iets.

Laat in de ochtend
Een tweede afspraak, dit keer in het dorp Les Pilles. Een mevrouw die haar dorpswoning wil verkopen. Liggend aan de doorgaande weg in Les Pilles, waar al het (vracht)verkeer overheen rijdt tussen Gap en Nyons.

De enige “buitenkant” is een balkon van 7m², boven die weg, wel te verstaan. Binnen een keurig bijgehouden huis, ik zie ze wel eens anders, maar, zoals dat hier altijd gaat met dorpswoningen, veel trappen en weinig licht. Wat moet je daar nu van denken? Dat is alle zeilen bijzetten om met de bijzonder aardige mevrouw mee te denken: wat kun je hiervan maken? Een prachtig dakterras met bergzicht aan de andere kant, ah oui, zeer zeker. Beneden in de voormalige smederij is ruimte voor een fietsenwinkel of iets dergelijks. Waarom niet? Out of the box denken, dat is vaak mijn rol in deze.

In de middag
Ook in Les Pilles, ik was er toch!, even een Te koop Leggett-bord ophangen op een nieuw in de catalogus verschenen pand.

Een renovatieproject aan de Eygues, kan iets heel moois worden en kost nagenoeg niets. Zo’n te koop bord is een onderhandelingsproces. Vaak is het niet zinvol, want geen mens komt erlangs, maar in dit geval zeer zeker wel. Het pand ligt namelijk aan een veel gebruikte fietsroute.

Later in de middag
Fotoverwerking van de dag. Voordat de handtekening onder het verkoopcontract staat kies ik ervoor alleen de gemaakte foto’s te uploaden en het allernoodzakelijkste in ons, overigens perfecte, systeem te zetten om het mandaat te kunnen genereren. Hoe vaak het me al niet is overkomen, zoals twee weken geleden, dat een verkoper aardig is, meedenkt, meewerkt etc., en NOOIT meer iets van zich laat horen… Dus geen energie verspillen, dat is erg belangrijk hier. Wat die bewuste verkoper bezielt, ik weet het helaas niet. Ziet hij ervan af? Geen probleem maar ZEG dat dan even. Nee hoor, zo is de Provence niet. Je zegt gewoon niets meer. Ook niet nadat je tweemaal daags gedurende een week voicemails hebt ontvangen met het vriendelijke verzoek om even terug te bellen, want er is iets niet duidelijk. Dat is niet altijd makkelijk om te snappen voor een “Nordique” zoals ik.

Dubai en Canada
Een mevrouw uit Dubai, die terugkeert naar Frankrijk, wil meer informatie over een pand in Vaison. Even skypen dus: wat zoekt u precies? Waar? Interessant gesprek, ze komt langs in mei.
Een meneer uit Canada is ideeën aan het ontwikkelen omtrent een condo met B&B aan de Côte d’Azur. Volgend jaar te openen. Dat is nogal ambitieus, zeker omdat zijn vraag aan mij ging over een pand in Cairanne en dat niets van doen heeft met de Côte d’Azur, want dat is 4 uur rijden verderop. Canada is groot, maar hier is dat een grote afstand. Hij heeft een budget van 2 miljoen, dat lijkt heel wat, maar aan de Côte d’Azur worden ze pas boven de 5 miljoen enthousiast. Oh ja, er is een leuk hotelletje te koop in zijn zoekgebied, St Tropez, 3 sterren, 12 miljoen euro. Nog even sparen en et oui, nog even een paar keer Frankrijk bezoeken, om te weten wat waar nou eigenlijk ligt.

Gisteravond
Onze projectontwikkelaar pakt door, hij heeft het contract al elektronisch getekend. Ok, dat is dan even aanpakken voor mij, want dan gaat de advertentie snel on line. Zeker als het weekend aanbreekt is het belangrijk om een goede beurt te maken voor de zoekende cliëntele. Dus foto’s bewerken, teksten schrijven in het Frans en in het Engels. Om 20 uur is alles af en zijg ik voor het journaal neer.

De mevrouw in Les Pilles doet er iets langer over om te tekenen, dan staat er alweer een mentale notitie dat ik haar dinsdag uiterlijk even bel: zijn er nog vragen?

En het werk hier
Nevertheless gaat het voor de gîtes ook gewoon door. De bedden zijn vandaag door lieve en sterke vrienden uit de gîtes gehaald en de nieuwe kunnen nu worden opgebouwd. Weer een stapje!

Zelf ervaren?
Wie een huis wil kopen in Frankrijk doet er eigenlijk heel goed aan om eerst eens te huren op verschillende plaatsen. Dat is de beste manier om te leren waar het prettig toeven is. Zo zou ik Tulette ernstig ontraden wegens de Mistral. Die is er niet altijd, maar àls ie er is… Ik verkies dan ook om huizen in Tulette die te koop zijn ietwat links te laten liggen, tenzij het erbij staat dat het huis op een beschut plekje ligt.


Hoe het netwerk van pas kan komen

Als je hier langer woont ontwikkelt zich een netwerk van mensen, zoals overal, waar je op terug kunt vallen als je vragen hebt. Of impliciete en expliciete noden en behoeften, al naar gelang. Zo overkwam me een heel prettige verrassing van de week: ik mag gratis en voor niets een flink aantal extra olijfbomen op mijn terrein tegemoet zien.

Olijfbomen
Ze horen zo echt bij de Provence. Ze stralen rust en kalmte uit. Ze zijn prachtig om te zien en ze zijn altijd groen. In de omgeving van Nyons hebben we bovendien natuurlijk onze AOC-olijven, een olijf met een kwaliteitslabel, jawel!

Omdat het klimaat het toestaat is dit ongeveer de noordelijkste streek rond de Middellandse zee waar de olijfbomenkweek nog mogelijk is, onder bepaalde voorwaarden. Bijvoorbeeld de voorwaarde dat het bepaalde rassen zijn die hier goed gedijen, ook als het in de winter soms flink vriest.

Terrein
Meer en meer wordt de druiventeelt vervangen in onze omgeving door olijfbomenteelt. En ik vind dat eigenlijk heel fijn. Waar we in 2005, toen we hier kwamen wonen, nog wel eens dachten “pff, al die zeeën van wijnstruiken, dat wordt op termijn best saai”, krijgen we nu een gevarieerder landschap. Hoera!

Maar de boeren hebben te weinig grond om die kweek hier rendabel te maken. Kijkt u maar eens in Spanje, de ENORME olijfbomengaarden daar zijn op zich alweer “zeeën van…” maar dan anders.

Particulieren zoals ik hebben grond (niet enorm, maar alle beetjes schijnen te helpen) en vinden olijfbomen in hun tuin prachtig. Ziedaar, een geweldig compromis.

Francis
Francis van de bridgeclub in Nyons is zo’n teler die op zoek is naar tuintjes. Voor hem is 4000 vierkante meter een eitje, maar opgeteld komt ie stiekem aan heel wat eitjes en zo kan hij zijn kwantiteit olijven makkelijker halen. Bovendien zorgen die tuintjes-eigenaren in het algemeen goed voor hun bezit, dus voilà, een perfecte match.

Binnenkort in ons theater…
… een tig-tal extra olijfbomen! En nog veel fijner: ik hoef er niets aan te doen, want Francis verzorgt zijn kinderen en komt de oogst ophalen.

En nee, ik hoef er geen flesje olie voor, als hij dat zal voorstellen. Ik ben reuze blij met deze oplossing!

Zelf ervaren?
Ons terrein wordt dus een soort mini-olijfbomengaard, als het aan mij ligt. Ik ga er natuurlijk niet voor kappen, dus u blijft ook genieten van de geurige struiken: rozemarijn, lavendel, santoline, eleagnus. Maar een stoeltje en een lekker boek in de schaduw van een olijfboom… wauw.


Vide greniers – rommelmarkten

In Frankrijk is het fenomeen “Garage sale” uit Amerika over komen waaien. Ondanks het bestaan van lokale tweedehandswinkels, internetsites als Leboncoin.fr en ook weer lokale Facebook-trade pagina’s, is de vide grenier (“ruim de zolder op”) levendiger dan ooit. In Mirabel starten we in april en vervolgens de hele zomer door.

Tips
U moet vroeg komen! Zodra de markt opent is het zaak er te zijn, daar beneden bij de tennisbanen. Dan komen ook altijd de lokale mensen die uit zijn op de nieuwste snufjes op technisch gebied of de aanbiedinkjes van het begin van de dag. In de loop van de dag wordt het meer een toeristisch gebeuren, want de bezoekers van de streek zijn weliswaar dol op het aanbod, maar in het algemeen komen ze er niet eerder hun bed voor uit.

Laat
Ook laat komen is zinvol, zo tegen sluitingstijd. Sommigen trekken dan de laatste dozen leeg omdat ze niet met de spullen weer huiswaarts willen. Professionals of semi-professionals doseren meer over de dag. Dus daar moet u geregeld even naar terugwandelen als u het begeerde object ziet liggen.

Onderhandelen
Natuurlijk is het altijd mogelijk om over de prijs van de producten te praten. Doet u dat echter wel met een brede glimlach, want ook de verkoper wil een leuke dag hebben. En ziet u een artikel wat al een tijdje ligt, dan is de prijs natuurlijk navenant lager. Bedenkt u echter wel dat de standhouder een bedrag aan de gemeente moet afrekenen voor zijn plaats. En dat wordt steeds hoger.

Ideale periode
De particuliere personen die op een vide grenier gaan staan doen dat in april. Het is dus aan te raden die vroege periode te gebruiken! Want zij hebben in het algemeen de beste en verrassendste, goedkoopste artikelen. In de hoogzomer is de vide grenier al lang niet meer voor de particulieren, want die mijden de drukte en komen eerder of later.

Zelf ervaren?
Menige gast bij ons heeft al een leuk artikel kunnen scoren op de Mirabelse vide grenier. U kunt er te voet naar toe. En omdat het zo dichtbij is, gaan veel liefhebbers een paar keer per dag. Op 14 juli en op 15 augustus zijn er ook rommelmarkten in het dorp wegens de feestelijkheden.

 


Lavendel

Wat is er nou Provencaalser dan een veld geurende, bloeiende lavendelplanten? Die vinden we hier in overvloed! Het bloeiseizoen ligt tussen de derde week van juni en eind juli, afhankelijk van ligging, hoogte en soort lavendel. Er zijn heel veel producten die met behulp van lavendel gemaakt worden in onze streek. En het is ècht een wonderlijk goedje.

Lavendel in soorten
Lavendel wordt gekweekt en geoogst voor de etherische oliën. Maar niet elke soort brengt dezelfde kwaliteit olie op. De èchte lavendelolie is daarom duur, maar duurzamer qua geuropbrengst, met andere woorden, het ruikt langer lekker. Echte lavendel vind je alleen boven 600 meter hoogte, want elders is het voor echte lavendel te warm. Deze planten brengen meestal relatief minder op, maar de kwaliteit is dus beter, waardoor de prijs hoger mag zijn.

In Nyons; de distilleerderij
Wie wil zien hoe het proces van distilleren in zijn werk gaat brenge een bezoek aan de distilleerderij in Nyons. Vanaf eind juni geurt de hele stad naar lavendel, heerlijk. Het is een ambachtelijk procédé wat ze daar gebruiken en indrukwekkend om te zien, bijna ongewijzigd sinds 1939.

De winkel naast de distilleerderij, die zo ongeveer de grootste in onze regio is, verkoopt allerhande producten die met lavendel zijn gemaakt, van crèmes tot lollies. Tevens worden grondstoffen geleverd aan de Franse parfumindustrie. Deze enthousiaste mensen verzorgen rondleidingen en workshops.
Ook te koop in Nyons voor de liefhebbers is lavendelijs. Bij banketbakker Crumois, onder de bogen van de Place des Arcades.

Waartoe lavendel gebruiken?
Aan lavendel worden vele goede eigenschappen toegedicht. Het is, zegt men, werkzaam als ontsmettingsmiddel voor wondjes. Ook insectenbeten jeuken minder of niet meer als je er wat lavendel-olie op doet. Er wordt beweerd dat hoofdluis er niet van houdt. Vele lokale kinderen vertrekken daarom ’s ochtends naar school met een paar druppels lavendel achter de oren. Ook wordt lavendelbloesem gebruikt als anti-mijt-middel in de linnenkast. Daartoe wordt die bloesem in vrolijk bedrukte zakjes gedaan.

Af en toe weer even kneden en ze ruiken weer als nieuw. Lavendel is ook een belangrijk bestanddeel van zeep, dat met name vanwege de geur, en toiletsprays.

Zelf ervaren?
Katten houden er helemaal niet van, zelden zul je daarom een kat in een lavendelveld zien, maar mensen vinden het meestal heerlijk. U kunt lavendelvelden bezoeken bij Sault, in de Vaucluse, ongeveer 50 kilometer bij ons vandaan en wellicht fotograferende Japanners aantreffen die er met bussen tegelijk naar toe gaan. Dichterbij hebben we ze ook en dat is minder druk: tussen Vinsobres en Valréas, via een schitterende weg, komt u er een heleboel tegen.